Waarom gooien wij eigenlijk chloor in het zwembad?

Waarom gooien wij eigenlijk chloor in het zwembad?

Een stukje historie.

In een ver verleden zwommen wij in buitenwater. Een sloot, meer, rivier of bosven. Dit water was niet altijd schoon. Er was zichtbare vervuiling aanwezig en onzichtbare in de vorm van bacteriën. Dus werden we soms ziek. De gedachte ontstond dat een gereguleerd zwembad beter zou zijn voor de gezondheid.

Na het ontstaan en bouwen van zwembaden zoals wij die nu kennen bleek dat filteren van het water niet afdoende was. Een filter, meestal gevuld met zand, ontdeed het water meestal wel van zichtbare vervuiling maar niet van schadelijke organismen. De mensen werden minder vaak maar nog steeds ziek.

Dus werden chemicaliën toegevoegd. Het best werkende middel was chloor. Dus gooiden wij vele emmers chloor in het zwembassin. Helaas kwamen de donkerharige dames dan soms blond uit het bassin, in ergere situaties soms volledig naakt. Haren en kledingvezels zijn niet goed bestand tegen chloor.

Dus werd een Wet opgesteld die het gebruik van chloor moest reguleren. De WetHVBZ en bijbehorende BesluitHVBZ werden een feit. Hierin staat dat iedere openbare zwemgelegenheid moet zijn voorzien van minimaal 0,5 milligram actief chloor per liter water.

Het heden.

De wetgeving voor zwembaden is uitgegroeid tot een bijna onbeheersbare en toepasbare probleemkluwen. Daarom is een nieuwe wet in de maak. De omgevingswet, met daarin een speciale afdeling voor zwembaden, BAL genoemd, zal per 2021 worden ingevoerd. Aldus de huidige berichtgeving. Die wet zou er in 2013 al geweest moeten zijn. Maar het geheel is dermate complex dat de invoering van de nieuwe omgevingswet keer op keer moet worden uitgesteld. Maar wat is dan het probleem? Zie hierna.

Zwembadproblemen.

Zodra je chloor toevoegt aan water zal dit een reactie aangaan met schadelijke organismen, ofwel de gevreesde ziektekiemen. De bacteriën en virussen gaan dood, zogezegd. Helaas reageert chloor ook met andere chemische elementen. Zoals cement, metaal en andere bestanddelen in het bassin en de machinekamer. Dat is niet leuk maar nog wel te overzien. Helaas ontstaat bij de reactie tussen chloor en organismen en/of andere bestanddelen gassen. We noemen deze gassen chlooramines. Die gassen reageren met alle onderdelen in het gebouw. Het van binnenuit doorroesten van Roest-Vast-Staal is hiervan een voorbeeld.

Omgevingswet

Volgens de nieuwe omgevingswet dient de houder van een zweminrichting er alles aan te doen om directe en indirecte schade te voorkomen. De houder van een zweminrichting kan dus niet langer volstaan met het bijhouden van een papierwinkel waarmee kan worden aangetoond dat aan de wettelijke criteria (WHVBZ) is voldaan. We noemen dit omgekeerde bewijslast. De houder van een zweminrichting zal alle beschikbare informatie moeten aanwenden en effectueren om ongevallen te voorkomen. Je bent dus schuldig tenzij je kunt aantonen dat je je best hebt gedaan.

Zwemmen in buitenwater

Zodra wij gaan zwemmen in buitenwater zijn wij ons bewust dat we een risico nemen. Dit risico wordt direct duidelijk indien je een bil mist door een haaienbeet of met een kwal op je hoofd uit de zee stapt na afloop. Soms openbaart zich enkele uren na thuiskomst een probleem. De ziekte van Weil bv. grijpt pas om zich heen na een uur of zes. Evenals de vergelijkbare veteranenziekte die ontstaat door de legionella bacterie. Maar is dit risico nu zo erg, lees onaanvaardbaar?

Zwembadtechniek

Met de huidige technologie is het mogelijk om zwemwater volledig te steriliseren. Dus iedere vorm van vuil water kan met een middelmatige zwembadmachinekamer volledig worden ontdaan van zichtbare en onzichtbare vervuiling.

Rondpomptijd

Alle zwembaden pompen volledig steriel water in het bassin. Meestal via roosters in de bodem. Omdat het bad hierdoor te vol wordt loopt het over via roosters langs de badrand. Die rondpomptijd is wettelijk bepaald. Het bezoekersaantal en de vervuilingswaarden zijn hiervoor bepalend.

Simpel uitgelegd.

Het water kan 24 uur of langer in het bassin zitten. Dit kost weinig (pomp)energie maar brengt wel een hoog risico mee voor de zwemmer op bacteriële besmetting.

Het water kan 2 uur of korter in het bassin zitten. Dit kost veel (pomp)energie maar brengt wel een laag risico mee voor de zwemmer op bacteriële besmetting.

Energiebesparing versus veiligheid

We kunnen 100% energie besparen door het zwemwater helemaal niet meer rond te pompen. Dan worden we wel zo goed als zeker ziek.

We kunnen zonder toepassing van chloor de kans op besmetting zo goed als uitsluiten. We dienen dan slechts het bassinwater zeer snel te vervangen voor gesteriliseerd schoon water. Dat kost pompvermogen en dus energie.

Veilig zwemwater heeft dus een prijs!

Auteur T. Verbeek. ZwemConsult.

Waarom gooien wij eigenlijk chloor in het zwembad?
5 (100%) 1 vote

About tedverbeek

Ik ben de webmaster

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.